• Kościół parafialny w Łężkowicach.
  • Ołtarz.
  • Figurka Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Historia kościoła w Łężkowicach
Źródło: Kronika Parafii Łężkowice.



Rok 1919.

Od dawna odczuwano potrzebę kościoła w parafii Chełmskiej za Rabą. Trudny dostęp, wylewy rzeki, błota jesienne utrudniały udział w nabożeństwach, dlatego też wiele ludzi, szczególnie starszych nie mogło spełnić swych obowiązków religijnych. Wreszcie wojna światowa 1914-1918 i zepsucie w ślad za nią kroczące dopełniły miary, że Ks. Biskup tarnowski Dr Leon Wałęga, twórca wielu kościołów filialnych zdecydował się na postawienie kościoła i oddzielenie 3 wsi za wodą pozostających tj. Książnic, Łężkowic i Targowiska.

 

Pierwszy Proboszcz.

Ks. Biskup Leon Wałęga z myślą o budowie kościoła przeznaczył mnie (ks. Władysława Lalika) na wikariusza do Chełmu od 1.08.1919 r. Wiedząc jednak, z Chełmu do niczego zabrać się nie będzie można, polecił mi przenieść się z Chełmu do Łężkowic, celem rozpoczęcia budowy kościoła. Ponieważ nigdzie odpowiedniego mieszkania nie było pan Jan Wykowski i jego szlachetna małżonka Wilhelmina z Reissów przyjęli mnie na mieszkanie, odstępując jeden pokój, gdzie przebywałem od 4.09.1919 r. do 4.06.1922 r. dokąd nie wprowadziłem się do nowo wybudowanej z drzewa plebanii.

 

Pierwsze Msze św. w Łężkowicach.

Stało sobie w środku wsi Łężkowice odwieczne, stare karczmisko, gdzie Żydzi  dość grosza za wódkę zebrali, gdzie tyle muzyk, tańców i zgorszeń się odbywało, tam z powodu braku innego miejsca, powyjmowano ściany, oczyszczono, ustawiono prowizoryczny ołtarz, poświęcono uroczyście w obecności ks. dziekana Sękowskiego i kilku księży. Ciasne to było
i niskie, lecz mimo to 2 Msze św. w każdą niedzielę i święto odprawiano. Tak przez pełne dwa i pół roku odprawiano nabożeństwa dokąd nie wprowadzono się szczęśliwie do nowo wybudowanego kościoła.

 

Budowa kościoła.

Z zadatków otrzymanych za grunt, innego bowiem funduszu nie było, zadatkowano 300 tysięcy cegły w Miejskich Zakładach Ceramicznych w Krakowie. Sprowadzono 8 wagonów wapna na budowę nowego kościoła.
Zaproszono p. Dr Jana Zubrzyckiego ze Lwowa architekta by wykonał plany kościoła.
W kwietniu 1920 r. po Świętach Wielkanocnych przybył z Radomyśla nad Sanem majster p. Józef Geneja i zaczęto kopać fundamenty pod kościół, głębokie na 1,90 m., szerokie na 1,10 m. Fundamenty kopano darmo ludźmi wyznaczonymi przez gminy. Wybrano komitet budowy składający się z 24 ludzi. W czerwcu 1920 r. odbyło się poświęcenie kamienia węgielnego przez ks. dziekana Andrzeja Sękowskiego. Z początku 10 murarzy z Jadownik, potem 12 - 14 przy energii majstra potrafiło do 1 października 1920 r. wyciągnąć mury kościoła. Na wiosnę 1921 r. z nowym zapałem zabraliśmy się do roboty sklepień, żeber i tynkowania kościoła. Posadzkę wprawiono w kościele własnej roboty, cementową, robioną w formach. Na jesieni 1921 r. prace przy budowie kościoła dobiegły końca.

 

Poświęcenie kościoła.

Dnia 21 października 1921 r. odbyło się uroczyste poświecenie nowego kościoła i przeniesienie Pana Jezusa z kaplicy tzw. karczmy do nowego przybytku. Uproszony Ks. Biskup Dr Leon Wałęga raczył przyjechać na to poświęcenie.
Ks. Biskup zamieszkał we dworze Pana Jana Wykowskiego. Wieczór była spowiedź w starej kaplicy. Ks. Biskup też spowiadał do 9 wieczór. Prawie cała parafia się wyspowiadała. Rano w asyście księży odbyło się poświęcenie kościoła dokonane przez Ks. Biskupa i konsekracja ołtarza. Tysiące narodu z okolicy zeszło się na tę rzadką uroczystość. Księży było przeszło 20. Po poświęceniu kościoła Ks. Dziekan Andrzej Sękowski wśród salw armatnich wprowadził w uroczystej procesji Pana Jezusa ze starej kaplicy do nowego przybytku. Zabrzmiało uroczyste "Gloria" pod niebiosa, przebiło sklepienia i popłynęło hen ku górze na znak, że tu chwała Bogu przez wieki rozbrzmiewać będzie.

 PROBOSZCZOWIE W ŁĘŻKOWICACH

1. Ks. Władysław Lalik 1919-1926

2. Ks. Józef Motyka 1926 - 1961

3. Ks. Edward Lis 1961 - 1966

4. Ks. Konstanty Cabaj 1966 - 1984

5. Ks. Władysław Mikulski 1984 - 1985

6. Ks. Adam Sztaba 1985 -