„Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastam…” Łk 1, 26-38

Przeżywamy dziś drugą niedzielę Adwentu. Za nami pierwszy tydzień czasu przygotowania na spotkanie z Tym, który ma przyjść. Spróbujmy dokonać swoistego podsumowania, jak przeżyliśmy ten czas, na czym się skupiamy.

W dzisiejszą  niedzielę przeżywamy zarazem w całym Kościele uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP . Uroczystość ta stawia nam przed oczy postać Matki Bożej, na mocy specjalnego przywileju wyjętej spod z grzechu pierworodnego. Wypadało bowiem, aby Matka Boga nie była nigdy pod władzą szatana. Ta, która miała wydać światu samą świętość, wypadało, aby była Najświętszą.

Dziś oczyma wiary patrzymy na Nią i prosimy Ją, aby jak najlepsza matka wypraszała nam potrzebne łaski na drodze naszej adwentowej przemiany życia.

„Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie” / Łk 21, 25-28. 34-3/

Rozpoczynamy kolejny w naszym życiu Adwent, czyli – jak to często mówimy – czas oczekiwania na przyjście Chrystusa.

To oczekiwanie nie może być bierne jak oczekiwanie na pociąg, kiedy siedzimy na ławce na peronie i ze zniecierpliwieniem spoglądamy na zegarek. To oczekiwanie powinno być aktywne. Na przyjaciela czeka się, wychodząc mu naprzeciw, idąc otworzyć mu drzwi. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa ma więc stać się naszą pielgrzymką w Jego kierunku.

Dlatego właśnie wraz z pierwszą niedzielą Adwentu rozpoczynamy nowy rok duszpasterski pod hasłem: „Pielgrzymi nadziei”. Jest on związany z Rokiem Jubileuszowym, który rozpoczniemy już za miesiąc. Chcemy oczekiwać na Chrystusa, pielgrzymując ku Niemu. Chcemy się z Nim spotkać, bo On przywraca nam nadzieję.

„Królestwo moje nie jest z tego świata”./J 18,33b-37/

Obchodzimy dzisiaj – w ostatnią niedzielę roku liturgicznego – uroczytość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata.

Pan Jezus powiedział , że jego królestwo nie jest z tego świata. To, czego pragniemy w głębi serc, wypełni się w królestwie Chrystusa, którego przyjscia oczekujemy. Warto zadać sobie pytanie, jakim królem jest dla nas Jezus i czym jest dla nas Jego Królestwo.

Starajmy się przeżyć te uroczystość z głębokim pragnieniem, by Chrystus, a nie grzech panował w naszym życiu osobistym, rodzinnym i społecznym.

„Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie,… tylko Ojciec”.…” /(Mk 13,24-32/

Liturgia słowa przedostatniej niedzieli roku liturgicznego kieruje naszą uwagę na czasy ostateczne. Tym samym przypomina nam prawdę o naszym przemijaniu.

Prawda o  nadchodzącej śmierci i czekającym nas sądzie wzywa nas do nawrócenia. Nawrócenie jest  bowiem koniecznym warunkiem osiągnięcia życia wiecznego.

Niech udział w uobecnianiu najświętszej Ofiary Jezusa Chrystusa, jaką złożył dla nas i dla naszego zbawienia, będzie dla nas zadatkiem uczestnictwa w nadchodzącym królestwie Bożym.