Dokładnie przed rokiem przeżywaliśmy wspólnie Czas Misji Świętych. Był to czas szczególnej łaski Bożej i działania Boga pośród nas a także okazja do osobistego nawrócenia i pogłębienie wiary. Dziś przeżywamy ich renowację czyli odnowienie. Wszystko, co nas otacza wymaga nieustannej troski i odnawiania. Tak jest również z życiem duchowym człowieka. Ono także domaga się pielęgnacji.

Okazją ku temu jest praktyka Renowacji Misji Świętych. Odbywa się ona po upływie jednego roku. Renowacja Misji Świętych to okazja by odnowić nasze misyjne postanowienia, poprzez którą jeszcze bardziej umacniamy naszą przyjaźń i więź z Chrystusem. Po raz kolejny możemy ubogacić swoje życie duchowe przez Słowo Boże , które w tych dniach będzie obficie do nas kierowane. Otworzmy się na działanie Ducha Świętego, który  uzdalnia ludzkie serca do przyjęcia Go wiarą.

Niech to będzie dla każdego z nas okazja do bardzo osobistego przeżycia tych szczególnych dni danych nam od Boga i dobrej spowiedzi. Plan Renowacji Misji znajduje się pod ogłoszeniami parafialnymi i w gablocie ogłoszeń.

„Pan, kiedyś stanął nad brzegiem” / Barka/

Dziś przeżywamy już XXII Dzień Papieski. Tegoroczne przesłanie brzmi „Blask prawdy”.

Dni Papieskie są obchodzone w Polsce jako wyraz wdzięczności i łączności duchowej ze św. Janem Pawłem II. W tym roku jesteśmy zaproszeni, by odkryć w sobie to niezwykłe powołanie do tego, by być ludźmi prawdy, którzy nie lękają się w swojej codzienności stawać w jej obronie.

Wychodząc z kościoła możemy złożyć ofiarę na fundusz stypendialny „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, wspierający edukację wybitnie uzdolnionej ubogiej młodzieży.

„Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!” / Łk 17, 11-19/

Jezus, który w dzisiejszej Ewangelii przywraca zdrowie dziesięciu trędowatym, przywraca im jeszcze więcej niż tylko zdrowie. Przywraca im godność, przywraca im lepsze jutro, przywraca im życie. Jezus po raz kolejny okazuje człowiekowi swoje wielkie miłosierdzie.

I my wielokrotnie doświadczamy tej miłosiernej miłości w swoim życiu. Bo i my cierpimy na niejedną chorobę fizyczną, ale i duchową. Tą naszą chorobą duchową jest każdy grzech. Niejednokrotnie doświadczamy uzdrowienia właśnie z naszych grzechów, z naszej duchowej niemocy.

Dzisiejsza Ewangelia chce nas uczyć w sposób szczególny postawy wdzięczności. Wdzięczności za to, że tyle otrzymujemy w swoim życiu od Boga. Bo niestety często jesteśmy jak ci uzdrowieni z Ewangelii. Otrzymujemy od Boga, prosimy, a zapominamy o postawie wdzięczności.

„Przymnóż nam wiary”. /Łk 17, 5-10/

Pewno nie jest nam obce wołanie z dzisiejszego pierwszego czytania: „Dokądże, Panie, wzywać Cię będę, a Ty nie wysłuchujesz?”.

Może się zniechęcamy, obrażamy na Pana Boga, ze nie wypełnia natychmiast naszych prób i żądań. A przecież jesteśmy sługami nieużytecznymi, którym niekiedy brak wiary w dobroć Boga.

Apostołowie proszą Jezusa o przymnożenie wiary. Niech to będzie i nasza modlitwa, kiedy się gromadzimy przed ołtarzem Pana.