„Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie”. /Mt 24,37-44/

Dzisiejszą niedzielą rozpoczynamy Adwent, czas świętego i radosnego oczekiwania na święta Bożego Narodzenia oraz na powtórne przyjście Chrystusa przy końcu ludzkich dziejów.

Nowy Rok liturgiczny, który zaczynamy, to także nowy, kolejny etap naszej osobistej historii zbawienia. Mijają dni, miesiące, lata. Który to już adwent w naszym życiu? Czy przez owo cykliczne, coroczne uobecnianie tamtego historycznego Adwentu nasze oczekiwanie i tęsknota za Panem stają się coraz intensywniejsze, a nasze myślenie o niebie coraz częstsze? Czy jesteśmy ludźmi, którzy każdego dnia czujnie oczekują na radosne spotkanie z Panem?

Jezus łączy czuwanie z modlitwą i to w każdym czasie. Człowiek czuwania i głębokiej modlitwy nie boi się powrotu Pana, ale z nadzieją oczekuje tego dnia. Czuwając i modląc się stajemy się jak ludzie, którzy w dzień powrotu Pana nabiorą ducha i podniosą głowy, ponieważ odkrywają, że zbliża się dzień odkupienia.