„Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, bo lud swój nawiedził i wyzwolił”./Łk 1, 67-79/

Hymn Zachariasza „Benedictus”, jaki dziś usłyszeliśmy w Ewangelii, to pieśń człowieka, który będąc pełen zachwytu, pragnął wyrazić Bogu wdzięczność za dar wytęsknionego syna. Możemy sobie tylko próbować wyobrazić tę wielką radość i wdzięczność, jakie napełniły serce Zachariasza, motywując go, wyśpiewać Bogu swoje podziękowanie.

Pieśń uwielbienia wychodząca z ust Zachariasza z jednej strony ukazuje nam Boga pełnego dobroci, troski i miłości wobec każdego człowieka, Boga spełniającego zapowiedziane obietnice. Z drugiej strony to także motywacja do tego, aby w naszej modlitwie częściej obecne były nie tylko prośby, ale również dziękczynienia wyrażane pod adresem Boga za to dobro, jakie nieustannie od Niego otrzymujemy.

Spróbujmy więc wyrazić Bogu swoimi słowami dziękczynienie za wielkie dary, jakimi obdarzył nas w życiu oraz w tym kończącym się czasie Adwentu. Niech to dziękczynienie i uwielbienie popłynie z głębi naszych serc.