„Zbudź się, o śpiący, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus”. /Ef 5, 14b/

Dzisiaj już czwarta niedziela Wielkiego Postu, zwana niedzielą „laetare”, zachęcającą do radości, gdyż połowa wielkopostnej drogi już za nami. Z tego względu ma ona mieć bardziej radosny charakter. Ale czy jest z czego się radować, gdy większość z nas nie może uczestniczyć w mszach świętych bezpośrednio w kościele, ze względu na stan zagrożenia epidemicznego. Rekolekcje wielkopostne w większości zostały odwołane. W wielu miejscach nie ma też wspólnej celebracji nabożeństw wielkopostnych: drogi krzyżowej czy gorzkich żali.

Z drugiej zaś strony nasze pozostawanie w domach, w rodzinach, może być dobrą okazją do postawienia sobie kilku pytań. Jak przeżywam czas Wielkiego Postu? Czy podejmuję ten temat w rodzinnych rozmowach? Czy korzystam z radiowych, telewizyjnych czy internetowych transmisji mszy lub nabożeństw, by móc choćby w ten sposób umocnić się duchowo w tym trudnym czasie zagrożenia? Dotychczas mogliśmy żyć jak niewidomy od urodzenia z dzisiejszej Ewangelii - codzienność, przyzwyczajenie, rutyna - nic się nie zmieniało. A teraz, kiedy boimy się o własne zdrowie, życie, nie mogąc przyjść do kościoła, by oddać Bogu cześć - czy czujemy tęsknotę? Czy czujemy pustkę?

         Jezus przywraca dziś wzrok ów niewidomemu, pokazując nam tym samym czym jest wiara w naszym życiu. A czy nam otwarły się oczy, kiedy zabrakło w naszym życiu niedzielnej Eucharystii, drogi krzyżowej, gorzkich żali? Tylko On objawiając nam miłość Ojca może otworzyć nasze zaślepione grzechem oczy. Zbudźmy się więc i powstańmy, niech otworzą się nasze oczy, a zajaśnieje nam Chrystus i objawi, jak wielkie są dzieła Boże.