„Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo…”/Mt 8, 8/.

W pierwszym czytaniu usłyszymy fragment Księgi Izajasza dotyczący widzenia Proroka odnośnie Judy i Jerozolimy. Przy końcu czasów wszystkie narody skierują się ku jedynemu i prawdziwemu Bogu. Wówczas nastąpi pokój królestwa Bożego, a każdy człowiek postępować będzie w światłości Pana.

Zbawienie ma charakter powszechny. Potwierdza to dzisiejsza Ewangelia. Każdy człowiek może dostąpić radości zbawionych. Do tego konieczna jest autentyczna wiara. Taka jaka była udziałem setnika. Słowa setnika z pewnością są nam dobrze znane, a nawet bliskie, bo przecież każdej niedzieli – a może nawet i każdego dnia – wypowiadamy je w nieco zmienionej formie podczas Eucharystii tuż przed przyjęciem Ciała Chrystusa. Może czynimy to czasami trochę mechanicznie i nie zastanawiamy się nad ich znaczeniem. A przecież są one dowodem, świadectwem naszej wiary. By przekonać się o tym, wystarczy przyjrzeć się reakcji Jezusa, która stanowiła finał owej ewangelicznej sceny: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary... (por. Mt 8, 11) – powiedział Jezus do setnika. Podobnie jak w przypadku setnika Jezus przystał na jego prośbę i uzdrowił jego sługę, tak samo i w naszym przypadku Jezus pokazuje, że jest większy od każdego naszego grzechu i od każdej naszej słabości. Jezus pokazuje, że Jego pragnienie spotkania z nami, dotknięcia nas i uzdrowienia wszystkich naszych ran jest potężniejsze od każdego naszego grzechu i od każdej naszej słabości.

Oby nasze serca na to spotkanie z Chrystusem w Eucharystii były zawsze przygotowane, aby gdy przyjdzie i zapuka do naszych drzwi, zastał nas czuwających na modlitwie i z radością głoszących Jego chwałę.