„Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego; wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże”. /Aklamacja/

Usłyszymy dzisiaj w śpiewie przed Ewangelią słowa, że wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże. To wielka sprawa! Dlatego tak wielu proroków przygotowywało lud do „ujrzenia zbawienia”, zobaczenia Zbawiciela. Eliasz był takim prorokiem. On powstał jak ogień, a słowo jego płonęło jak pochodnia. Głosił z mocą przyjście Boga. Był całkowicie oddany swemu zadaniu. Podobnie Jan Chrzciciel, ostatni prorok Starego Testamentu. On bezpośrednio przygotował przyjście Mesjasza. Dla ówczesnych Żydów to on był Eliaszem – jak mówi dziś Chrystus. On zwiastował ludziom Jego przyjście. Lecz nie poznali go i postąpili z nim tak, jak chcieli.

Przyjąć Chrystusa, to przyjąć tych, co przychodzą w jego Imię. Zacząć żyć tym, co mówią. Każdy bowiem prorok nie głosi swojej prawdy, ale prawdę Bożą. Tak było u Eliasza, tak było u Jana Chrzciciela i tak być powinno u nas. My też się mamy stać zwiastunami Dobrej Nowiny. Na mocy sakramentu chrztu mamy uczestniczyć w prorockiej misji Chrystusa. Naszym zadaniem jest iść i głosić.

Czeka świat dziś na Boże Słowo. W tym Słowie jest życie. Słowa, które ja wam powiedziałem są duchem i życiem – mówi Chrystus. Aby stać się „prorokiem Bożego Słowa”, trzeba najpierw tym słowem żyć. Trzeba sprawić, by ono w nas zamieszkało, pozwolić się temu słowu w nas „rozgościć”. Dlatego tak ważne, by w Adwencie znaleźć czas na „lekturę” Pisma Świętego, przyjąć je do swego serca i rozważać jak Maryja – Patronka Adwentu.