„Jakim prawem to czynisz? i kto Ci dał tę władzę?”/Mt 21, 23-27/

Arcykapłani i starsi ludu wątpią w Jezusa. Nie przekonuje ich to, co widzieli na własne oczy, co słyszeli i być może czego doświadczali w obecności Jezusa. Chcieli jeszcze bezpośredniego potwierdzenia: „jakim prawem to czynisz?”

A czy my czasami nie postępujemy jak owi arcykapłani, zadając Bogu nieustannie pytania, prosząc ciągle o znaki, wątpiąc w cuda, których jesteśmy świadkami? Trudno nas przekonać do tego, że Jezus jest posłany przez Ojca dla naszego zbawienia. Trudno przyjąć, że Bóg jest dawcą „wszystkiego” i chce naszego dobra. Trudno uwierzyć, że daje nam się cały w Eucharystii. A przecież Syn stał się człowiekiem, umarł za mnie i za Ciebie, byśmy mogli żyć.

Bóg nieustannie daje znaki. Adwent jest czasem, w którym powinniśmy uczyć się je odczytywać, przede wszystkim te znaki, które kierują naszą uwagę na ostateczny cel życia. Zachęcają nas one do refleksji nad tym, co w naszym życiu ma wartość i dokąd zmierzamy. Czasem zmuszają nas one do tego, by się zatrzymać w drodze. Sprowadzanie Adwentu do roli okresu zakupów poprzedzających święta spłyca jego znaczenie. Nie dajmy sobie odebrać szansy na przemianę, jaką Bóg daje nam poprzez kolejny w naszym życiu Adwent. Nie pytajmy też, „jakim prawem” Bóg „miesza się” do naszego życia, zakłócając nasz „święty spokój”, bo On jest Panem i ma do tego prawo.