„Oni jednak, skoro tylko wyszli, roznieśli wieść o Nim po całej tamtejszej okolicy”.  /Mt 9, 31/

Trudno dziwić się radości uzdrowionych ślepców. Oto bowiem cały przepiękny świat w jednej chwili – być może po raz pierwszy w ich życiu – ukazał się ich oczom. Mogli w końcu na własne zobaczyć to, co dotychczas musiało pozostawać wyłącznie w ich wyobraźni. To trochę tak, jakby narodzili się na nowo. To owocujące cudem spotkanie z Jezusem wzbudziło w nich pragnienie pójścia w świat i dzielenia się swoją radością ze wszystkimi napotkanymi ludźmi.

Tymczasem my każdego dnia doświadczamy spotkania z Jezusem w Eucharystii – spotkania, które również owocuje cudem. Nie chodzi tu o jakieś spektakularne uzdrowienia, ale o cud Eucharystii – cud przemiany chleba w Ciało Chrystusa i wina w Jego Krew. Ten cud dzieje się na naszych oczach podczas każdej Eucharystii. Ale chyba jednak trochę nam on spowszedniał… Bo raczej doświadczywszy tego cudu, nie ruszamy natychmiast w świat, by głosić radość płynącą z tego cudownego spotkania. Co więcej, we własnych rodzinach czy miejscach pracy nie potrafimy dzielić się tą radością.

Każda Msza Święta kończy się słowami posłania: Idźcie w pokoju Chrystusa! To są słowa posłania na misje – nie do dalekich krajów, ale do tych wszystkich ludzi, pośród których żyjemy na co dzień, do tych wszystkich, którzy mają małą wiarę albo nawet całkowicie tę wiarę utracili.