„Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”./Mt 25, 1-13/

Przypowieść o pannach wpisuje się w nastrój listopadowych dni. Mówi o czuwaniu i niespodziewanym przyjściu Pana.

Udział w Eucharystii jest znakiem naszego czuwania na spotkanie z Chrystusem. Przychodzimy więc, by stanąć przed ołtarzem jak mądre panny z zapalonymi lampami. Czuwamy na modlitwie, by kiedyś wejść ma wieczne gody Baranka.

Grzech często gasi nasze lampy, osłabia miłość i wiarę. Przychodzimy zatem do Boga, bo On jeden, ma przebaczenie, bo On, jeden może nas napełnić mądrością, byśmy byli czujni i zawsze gotowi ma spotkanie z Chrystusem.

„Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać”. /Mt 23, 1-12/

Mocnymi słowami Jezus piętnuje obłudę i pychę faryzeuszy oraz da­je wskazania, jaka postawa powinna cechować Jego wyznawców.

Bóg przez proroków piętnował także w Starym Testamencie kapłanów, którzy powinni przede wszystkim pilnować wierności przymierzu i sprawiedli­wości wobec ludzi.

Święty Paweł ukazał nie tylko słowem, ale swym ży­ciem, jak należy skutecznie głosić Chrystusa. I my jako królewskie ka­płaństwo mamy być wolni od pychy i obłudy, a zwłaszcza mamy po­kornie służyć Bogu i ludziom.

„ Potem ujrzałem wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć…” / Ap 7,2-4.9-14/

Przeżywamy uroczystość Wszystkich Świętych. Dziś Kościół pielgrzymujący na ziemi kieruje wzrok ku niebu, obejmując nim ogromną rzeszę mężczyzn i kobiet, którym Bóg dał udział w chwale swojego królestwa.

Wywodzą się oni jak – podaje Apokalipsa – „z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków” (Ap 7,9). Święci, których dziś wspominamy, przypominają o perspektywie życia wiecznego, do którego przygotowujemy się tu, na ziemi.

Niech udział w Mszy św. uświadomi nam, że nasze czyny za życia brzmią echem w wieczności.

„Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?”. / Mt 22, 34-40/

Największe przykazanie miłości Boga i bliźniego to synteza całej moralności chrześcijańskiej.

Przykazanie to zawarte w Księdze Wyjścia jako prawo nadane przez Boga za pośrednictwem Mojżesza, zostało powtórzone przez Chrystusa. Nie może ono pozostać martwą literą.

Wykonał je wiernie św. Paweł i pierwsi chrześcijanie, mamy wypełniać je my, aby zasłużyć na miłosierdzie Boga, który zawsze nas kocha.