„Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje”. /Mt 16,21–27/

Zgromadziliśmy się na niedzielnej Eucharystii. Będziemy wspólnie modlić się, słuchać Słowa Bożego i uczestniczyć w Najświętszej Ofierze Jezusa Chrystusa.

Stajemy tu razem, choć jest między nami wiele różnic. Odmienne są także nasze życiowe powołania. A jednak Chrystus jednoczy nas i wzywa wszystkich na drogę świętości i wiernego naśladowania Go.

Zaufajmy wezwaniu Chrystusa, który w ewangelii zwraca się dziś do nas wszystkich i do każdego z osobna: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje”. Módlmy się dziś za siebie nawzajem, aby Bóg dał nam siłę do codziennego dźwigania krzyża naszego powołania.

„A wy za kogo mnie uważacie ?”. /Mt 16,13-20/

To samo pytanie Pan Jezus stawia dzisiaj nam – ludziom XXI wieku. To On zaprosił nas w dzisiejszą niedzielę do świątyni. Zgromadził nas tutaj tak, jak kiedyś uczniów pod Cezareą Filipową, z dala od codziennych problemów, z dala od wrzasku współczesnego świata. Zgromadził nas jako swoich uczniów po to, aby po raz kolejny w czasie Eucharystii zapytać każdą i każdego z nas: „Za kogo ty mnie uważasz?”. Co odpowiem Jezusowi?

Zapewne każdy z nas mógłby udzielić wielu odpowiedzi: przecież Jezus to Bóg, Mesjasz, Baranek Boży. Zbawiciel świata…Tak, to prawda, ale kim dla nas jest Jezus osobiście? Jakie miejsce zajmuje w naszym życiu i czy uważamy Go za rzeczywistą osobę, w dodatku mającą wpływ na nasze życie?

Przypatrzmy się Jezusowi podczas Mszy św., wsłuchajmy się w Jego słowa. Jaka będzie nasza odpowiedź? Bo pytanie: „Za kogo mnie uważacie?” jest skierowane dzisiaj właśnie do nas.

„O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz”./Mt 15,21-28/

Jezus powiedział do kobiety kananejskiej, która prosiła Go o uzdrowienie córki: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech cie się stanie, jak pragniesz!”.

Po raz kolejny słyszymy, jak ważna jest wiara. Ta kobieta mogła się zniechęcić, ponieważ Jezus na początku ją zignorował.

Kiedy nie mamy od razu odpowiedzi na nasze modlitwy, nie oznacza to, że Bóg  nas nie wysłuchuje. Kobieta kananejska wykazała się dużą wiarą i ogromną determinacją. I to jest przykład wołania do Pana Boga.

„Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy”. /Łk 1,39-56/

Prawda o chwalebnym wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny z duszą             i ciałem, którą dziś Kościół uroczyście celebruje, znana jest i czczona od najdawniejszych wieków. Konieczne było, aby Maryja Dziewica, najściślej zjednoczona ze swym Synem w ziemskim życiu, miała również udział w chwale nieba.

Wniebowzięcie Maryi przypomina również nam, że ostatecznym wypełnieniem Bożych planów wobec każdego człowieka jest udział w radości nieba. Tam czeka na nas kochająca Matka, nieustannie orędująca za nami u Syna. Trzeba nam dostrzec w Maryi nie tylko orędowniczkę, ale przede wszystkim przewodniczkę w drodze do nieba.

Niech dzisiejsza uroczystość będzie okazją do wielbienia Pana Boga i wniebowziętej Maryi oraz rozbudzi w nas pragnienie nieba.