„Lecz co wam mówię, do wszystkich mówię: Czuwajcie!”. /Mk 13, 33-37/

Rozpoczynamy dzisiaj Adwent. Jest on czasem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez którą wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest czasem pobożnego i radosnego oczekiwania.

Zasadniczym celem Adwentu jest więc przypomnienie, że Jezus narodzony w Betlejem przyjdzie w końcu czasów, z mocą i w majestacie, powtórnie na ziemię. Ta świadomość chwalebnego powrotu Pana winna budzić w sercach wiernych postawę radosnej gotowości, czujności i czynnego oczekiwania.

Spróbujmy zatem znaleźć czas na refleksję, zamyślenie nad sobą, na słuchanie Dobrej Nowiny, na sakrament pojednania, aby Oczekiwany, który nadchodzi, znalazł godne mieszkanie nie w żłobie, ale w naszych sercach.

„Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. /Mt 25, 40b/

W ostatnią niedzielę roku liturgicznego Kościół celebruje uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata.

Nasz Pan nie jest bezwzględnym władcą, ale pasterzem, który troszczy się o człowieka. Jego Królestwo to miłość, sprawiedliwość i pokój. Na końcu czasów powtórnie przyjdzie na ziemię, aby dokonać sądu i rozliczyć nas z naszych uczynków.

Powiedźmy dziś nasz wybór Chrystusa na Króla naszego życia osobistego, rodzinnego i społecznego.

„Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi”. /1 Tes 5,6/

Każdy z ludzi otrzymał od Boga różne dary i zdolności. Człowiek ma tylko współpracować z Bogiem i pomnażać otrzymane dobra.

Obrazowo ukazuje to ewangeliczna przypowieść o talentach. Kiedy powróci Chrystus rozliczy nas, czy umieliśmy współpracować z Nim.

Ubogaceni Bożymi darami, pomnażajmy te duchowe dobra, byśmy byli gotowi na spotkanie z Chrystusem, gdy przyjdzie przy końcu czasów.

„Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. /Mt 25, 1-13 /

Udział w Eucharystii jest znakiem naszego oczekiwania na spotkanie z Chrystusem. Przychodzimy więc, by stanąć przed ołtarzem jak mądre panny z zapalonymi lampami.

Czuwamy na modlitwie, by kiedyś wejść ma wieczne gody Baranka. Niech więc płoną nasze serca wiarą i miłością, by już tutaj być blisko Pana, by kiedyś otrzymać obiecane życie wieczne.

Niech w tym oczekiwaniu umacnia nas błogosławień­stwo Boga, aby lampy naszych serc zawsze płonęły jako znak wiary i miłości.